Korzystamy z plików cookies zapisujących dane użytkownika. Przeglądając naszą stronę wyrażasz zgodę na ich używanie. Według obecnie obowiązujących przepisów prawa możesz je wyłączyć zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej »

Rozumiem

Kiedy planujesz nas odwiedzić ?

Od Do

s-z

Siedliska

Wieś na Roztoczu Wschodnim, znana z przyrodniczej osobliwości – skamieniałych drzew z okresu trzeciorzędu (miocen), eksponowanych w rezerwacie „Jalinka” oraz w wiejskim muzeum. Do ciekawych zabytków należą: cerkiew greckokatolicka z 1901 r., kościół z 1903 r. a także drewniana kaplica pw. św. Mikołaja nad źródłami rzeki Prutnik.

Sobibór

Nadbużańska letniskowa wieś w Lasach Sobiborskich, z zachowaną starą zabudową. Kilka kilometrów na zachód od wsi, przy stacji kolejowej Sobibór, leży teren byłego hitlerowskiego obozu zagłady, w którym od wiosny 1942 r. do jesieni 1943 r. Niemcy wymordowali ok. 250 tys. Żydów z Polski i wielu krajów Europy. Obecnie jest tu Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze.

Sosnowica

Letniskowa wieś na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim, w sąsiedztwie lasów, jezior i dużego zespołu stawów rybackich (ok. 500 ha). Do najciekawszych zabytków można zaliczyć: pozostałości dawnego majątku Sosnowskich, związanego z pobytem tu Tadeusza Kościuszki, barokową oficynę dworską  z poł. XVIII w., park o pow. 25 ha (częściowo w układzie geometrycznym), zespół kościoła parafialnego barokowo-klasycystycznego oraz cerkiew prawosławną z XIX w.

Stare Załucze

Wieś poleska z zachowaną starą zabudową. Znajduje się tu siedziba Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego Poleskiego Parku Narodowego oraz punkt wyjścia na ścieżkę przyrodnicza „Spławy”, prowadzącą po drewnianym pomoście do jeziora Łukie. Dla najmłodszych zwiedzających została przygotowana specjalna ścieżka "Żółwik".

Stężyca

Duża letniskowa wieś w widłach Wisły i Wieprza, dawne miasto, miejsce sądów ziemskich i sejmików szlacheckich. Godny uwagi jest późnogotycki kościół parafialny pw. św. Marcina z 1434 roku, wielokrotnie przebudowywany od XVI do XX w., a także kościół pofranciszkański pw. Przemienienia Pańskiego z XVIII-XIX w.

Stoczek Łukowski

Miasto lokowane w 1546 r., słynne z pierwszej zwycięskiej bitwy wojsk polskich w powstaniu listopadowym (14 lutego 1831 r.). Ten fakt upamiętnia pomnik gen. Józefa Dwernickiego wystawiony w 193 r. oraz coroczny bieg uliczny „Grzmią pod Stoczkiem armaty”. Na terenie miasta znajduje się ośrodek rekreacyjny z zalewem na rzece Świder. Wypoczynkowe walory miasta wzbogacają sosnowe lasy i źródlisko rzeki.

Stołpie

Wieś kolo Chełma znana z tajemniczej wieży z XII-XIII w. Kamienna, pięciokondygnacyjna budowla była najprawdopodobniej budynkiem mieszkalnym i zarazem sakralnym (kaplica na najwyższym piętrze). Jest to najstarsza budowla murowana w województwie lubelskim.

Studzianka

Wieś na pograniczu Polesia i Podlasia, zamieszkała niegdyś przez Tatarów, będących oficerami lub żołnierzami służącymi w wojskach Rzeczpospolitej, osiedlanymi tu od 2. połowy XVII w. Pamiątką po ich wielowiekowej obecności jest mizar z ok. 150 nagrobkami z XVII-XX w. Drugi mizar, z ok. 40 nagrobkami, znajduje się w Kolonii Zastawek koło Lebiedziewa.

Susiec

Miejscowość położona na Roztoczu Środkowym, na północno-wschodnim skraju Puszczy Solskiej. Pierwotna nazwa brzmiała prawdopodobnie Suszec i oznaczała miejsce suche, piaszczyste, nieurodzajne. Obecnie Susiec zawdzięcza swą sławę atrakcyjnym turystycznie, silnie zalesionym okolicom. Osobliwości przyrodnicze tego terenu są chronione w rezerwatach, z których najbardziej znane to: „Czartowe Pole” – obejmujący przełom rzeki Sopot wraz z ruinami XVIII-wiecznej papierni, „Nad Tanwią” – chroniący przełom rzeki Tanew z malowniczymi niewielkimi wodospadami, zwanymi szumami, oraz „Szum” z przełomowym odcinkiem rzeki Szum. Przez rezerwaty prowadzą znakowane ścieżki przyrodniczo-edukacyjne.

Szczebrzeszyn

Miejscowość znana jest z wiersza Jana Brzechwy zaczynającego się od słów: „W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie…”. Turyści znajdą tu dwie figury chrząszczy grających na skrzypcach: drewnianą przy źródełku oraz odlaną z brązu, na rynku. Największą wartością tego wielokulturowego niegdyś miasteczka są zabytki sakralne: synagoga (obecnie dom kultury) i kirkut, prawosławna cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy z XVIII-wiecznymi malowidłami ściennymi oraz kościoły: św. Mikołaja i św. Katarzyny, posiadające cechy renesansu lubelskiego.

Szklarnia

Osada w Lasach Janowskich, w XIX w. huta szkła w ordynacji zamojskiej. Przy osadzie znajdują się wielohektarowe ogrodzone pastwiska koników biłgorajskich, będących – podobnie jak koniki polskie ze Zwierzyńca – potomkami wymarłej rasy leśnego konika tarpana. W sąsiedztwie osady leży rezerwat Szklarnia, chroniący stare bory z bagnami i torfowiskami, graniczący od południa z rezerwatem Lasy Janowskie, obejmującym tereny nad rzeką Branwią, nad którą w czerwcu 1944 r. rozegrała się słynna partyzancka bitwa.

Świdnik

Jedno z najmłodszych miast regionu, sąsiadujące od wschodu z Lublinem, znane z lotniska (przekształconego w 2012 r. w pasażerski Port Lotniczy Lublin) oraz działającej od ponad pół wieku wytwórni szybowców i śmigłowców. W zalesionej dzielnicy Adampol zwraca uwagę letniskowa zabudowa z lat międzywojennych XX w. Centrum miasta, zbudowane w 1954 r., prezentuje wzorcową architekturę doby socrealizmu.

Tarnogród

Miasto na szlaku Przemyśl – Lublin, własność Tarnowskich i Zamoyskich. Do najciekawszych zabytków należy kościół pw. Przemienienia Pańskiego z lat 1750-71, z barokowo-rokokowym  wyposażeniem, w tym przeniesionym z kolegiaty zamojskiej ołtarzem głównym z dwoma obrazami włoskiego mistrza Domenico Tintoretta. Inne ciekawe obiekty to: drewniany kościół filialny pw. św. Rocha, prawosławna cerkiew pw. św. Jerzego oraz synagoga, będąca obecnie siedzibą domu kultury, znanego z organizacji corocznych Ogólnopolskich Sejmików Teatrów Wsi Polskiej.

Tomaszów Lubelski

Historyczny ośrodek handlowy na szlaku do Lwowa, z prawami miejskimi od 1590 roku. Najcenniejszym zabytkiem jest drewniany kościół pw. Zwiastowania NMP z 1627 r., przebudowany wiek później w stylu baroku. Obok stoi drewniana dzwonnica z XVIII wieku i pręgierz pokutny. W rynku można zobaczyć oryginalny budynek tzw. Herbaciarni z 1895 r. z grubych drewnianych bali (na wzór czajni z północnej Rosji). W sąsiedztwie wznosi się prawosławna cerkiew pw. św. Mikołaja z 1890 roku.

Turobin

Dawne miasto, założone przez Górków, od końca XVI w. wchodzące w skład ordynacji zamojskiej. Cennym zabytkiem jest gotycko-renesansowy kościół parafialny pw. św. Dominika, przebudowany w 1620 r. w stylu renesansu lubelskiego przez muratora Jana Wolffa.

Kościół pw. św. Dominika. Kościół wzniesiony został w miejscu wcześniejszego, drewnianego kościoła p. w. Wszystkich Świętych i NMP z 1447 r., który w 1509 r. spalili Tatarzy. Wystawiony z fundacji rodziny Górków ok. 1530 r., został w tym samym roku konsekrowany przez bpa Jakuba Buczackiego. Z tego okresu zachowało się gotyckie prezbiterium. W l. 1574-1595 kościół działał jako zbór kalwiński. W latach 1620 – 1623 świątynię na polecenie Tomasza Zamoyskiego rozbudowali znani muratorzy Jan Jaroszewicz i Jan Wolff. Kościół urzeka bogactwem renesansowo-manierystycznych dekoracji. Szczególnie cenne są linearno-geometryczne sztukaterie autorstwa Wolffa, znajdujące się na sklepieniu nawy i dwóch bocznych kaplic – północnej i południowej.

Uchanie

Wieś położona w obrębie Działów Grabowieckich, dawne miasto przy królewskim szlaku z Mazowsza na Ruś Kijowską. Wznosi się tu późnorenesansowy kościół fundacji Uchańskich  (w tym m.in. prymasa Polski Jakuba Uchańskiego), pierwotnie gotycki, na początku XVII w. przebudowany i ozdobiony w stylu renesansu lubelskiego przez Jana Wolffa. We wnętrzu znajdują się przyścienne piętrowe nagrobki Uchańskich.

Urzędów

Dawne miasto o ponad sześćsetletniej historii. Zachowały się fragmenty ziemnych wałów obronnych z XV w. oraz dawna małomiasteczkowa zabudowa ze starym zajazdem i chałupami z przełomu XIX/XX w. Przy źródlisku nad Wyżnicą stoi kapliczka pw. św. Otylii, a w pobliskim Bęczynie zagroda garncarska rodziny Gajewskich. Tradycje garncarskie Urzędowa sięgają XVI stulecia.

Wąwolnica

Miejscowość na Płaskowyżu Nałęczowskim i sanktuarium maryjne, rozwijające się od ponad 700 lat. Z dawnego miasta i królewskiego zamku Kazimierza Wielkiego pozostała gotycka kaplica z cudowną figurą Matki Boskiej Kębelskiej z ok. 1440 r. Główną świątynią sanktuarium jest neogotycka bazylika z lat 1907-14, z drugą gotycką rzeźbą w typie „Pięknych Madonn” z przełomu XIV-XV w. Przy sanktuarium działa dom pielgrzyma oraz muzeum parafialne. W pobliskim Kęble stoi kaplica upamiętniająca objawienia maryjne z czasów najazdu Tatarów w 1278 r., z kopią figury MB Kębelskiej.

Wilków

Bogactwem wsi, położonej w widłach Wisły i Chodelki, są żyzne gleby. Okolice słyną z dobrze rozwiniętego sadownictwa i chmielarstwa. Najważniejszym zabytkiem jest kościół pw. św. św. Floriana i Urszuli, jednak odnajdziemy tu także inne wiekowe obiekty: dawną karczmę (tzw. Powiślak z poł. XIX w.) oraz pałac Kleniewskich i budynki folwarczne (XIX i XX w.) w Szczerakowie.

Kościół pw. św. Floriana i św. Urszuli. Obecny kościół powstał w 1. poł. XVII w. na miejscu pierwotnej drewnianej świątyni. Fundatorami kościoła byli Głuscy – właściciele Wilkowa od XVI do poł. XVIII w. Budowla częściowo spłonęła w 1723 r. Prace restauracyjne przeprowadzono w 2. poł. XVIII i na początku XIX w. W 2. połowie XIX w. została przebudowana do stanu obecnego. Kościół posiada cechy renesansu lubelskiego. Jest to świątynia jednonawowa, bezwieżowa, z węższym od nawy zamkniętym półkoliście prezbiterium. Od strony północnej do nawy przylega kaplica fundacji rodziny Polanowskich (z 1723 r.).We wnętrzu kościoła zachowała się dekoracja sztukateryjna w typie renesansu lubelskiego. W ołtarzu głównym umieszczono rzeźbę Chrystusa na krzyżu z XVIII w. oraz obrazy Matki Bożej i św. Urszuli. W ołtarzach bocznych znajdują się przedstawienia przemienienia pańskiego oraz patrona kościoła – św. Floriana.Obok świątyni w 192 r. wybudowano dzwonnicę według projektu architekta Karola Sicińskiego. W jej wnękach umieszczono rzeźby ludowe z XVIII w.

Włodawa

Miasto nad Bugiem, z zachowanym klimatem dawnych miasteczek, w których współistniały różne kultury i religie: katolicyzm, prawosławie i judaizm. Wśród licznych cennych zabytków są: barokowy zespół synagogalny (XVIII w.), barokowy kościół i klasztor oo. paulinów (XVIII w.), rusko-bizantyjska cerkiew (XIX w.) oraz barokowy budynek kramów i jatek, zwany czworobokiem. Corocznie jesienią odbywa się tu Festiwal Trzech Kultur, przypominający bogatą  przeszłość miasta. Na południowym przedmieściu, na wysokim brzegu Bugu, leży wieś Orchówek z późnobarokowym kościołem – sanktuarium MB Pocieszenia.

Synagoga Wielka. Budowę synagogi w latach 1764-1774 sfinansowała gmina żydowska oraz ówcześni właściciele Włodawy - Czartoryscy. Synagogę zaprojektowano w stylu późnego baroku, w miejscu dawnej, drewnianej bożnicy. Jest jednym z najcenniejszych zabytków sakralnej architektury żydowskiej w Polsce. Reprezentuje typ tzw. "dziewięciopolowy", wykształcony na początku XVII wieku i trwający w żydowskim budownictwie synagogalnym do połowy XIX wieku. Ukształtowanie synagogi w obecnej postaci łączone jest z Izaakiem Lurią, który był inicjatorem zmian rytuału liturgicznego. Synagoga składa się z sali modlitw, do której przylegają parterowe babińce. W latach niemieckiej okupacji synagogę została sprofanowana przez okupantów, którym służyła za magazyn wojskowy. Zniszczono wówczas niemal całe wyposażenie wewnętrzne. Zachowała się tylko w sali modlitw  neobarokowa szafa ołtarzowa aron ha-kodesz z roku 1936 wykonana w stiuku i polichromowany. Dekoracyjne elementy aron ha-kodesz korespondują z treściami płaskorzeźb w medalionach na sklepieniach. Przedstawiają one popularne w żydowskiej mistyce i sztuce zwierzęta o szerokiej symbolice religijnej.
 
Synagoga Mała. Drugim budynkiem włodawskiego kompleksu synagogalnego jest Mała Synagoga pochodząca z przełomu XVIII/XIX wieku, wybudowana w stylu klasycystycznym. Od początku budynek pełnił dwie funkcje. Był domem modlitwy oraz miejscem studiów Tory i ksiąg talmudycznych. Stąd jego nazwa Bet ha-midrasz czyli dom studiów i nauki. W budynku zachowały się fragmenty polichromii ściennych oraz częściowo szafa ołtarzowa.

Cerkiew prawosławna pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny. Cerkiew wzniesiono w latach 1840-42 z fundacji Augusta Zamoyskiego jako świątynię greko-katolicką. W 1875 roku, po kasacie unii, cerkiew przejęli prawosławni. Cerkiew założona jest na planie krzyża z trzema apsydami od strony ołtarzowej. Wnętrze pokryte jest klasycystyczną polichromią.

Kościół Paulinów pw. św. Ludwika. Jeden z najcenniejszych zabytków Włodawy. Kościół parafialny p.w. św. Ludwika wzniesiony został w latach 1739-80 wg projektu architekta Pawła Fontany. Polichromie w nawie głównej wykonał artysta  z Lwowa - Gabriel Sławiński. Natomiast prezbiterium przyozdobili sprowadzeni z Jasnej Góry malarze - paulini Wojciech i Antoni Dobrzenieccy. We wnętrzu zachowały również się rzeźby rokokowe pochodzące z warsztatów rzeźbiarzy lwowskich: Maciejka Polejowskiego i Michała Filewicza.

Wojciechów

Duża wieś agroturystyczna, znana z żywych tradycji ludowego kowalstwa. Odbywają się tu coroczne ogólnopolskie warsztaty i festiwale sztuki kowalskiej.

Wieża Ariańska. Wzniesiona została przed 1527 r. przez starostę lubelskiego Jana Pileckiego. Miała ona charakter obronno-mieszkalny. Jest jednym z niewielu istniejących do dnia dzisiejszego przykładów tego typu budowli w Polsce. Co ciekawe nie prowadziło do niej żadne wejście z poziomu ziemi. Jedynym wejściem była drewniana galeryjka wprowadzająca od razu na poziom trzeciej kondygnacji. Z czasem, kiedy walory obronne obiektu straciły na znaczeniu dobudowano klatkę schodową. Obecnie w Wieży Ariańskiej mieści się Gminny Ośrodek Kultury, Muzeum Regionalne, Muzeum Kowalstwa, Biblioteka Gminna, Punkt Informacji Agroturystycznej oraz Kawiarnia Ariańska.

Wojsławice

Dawne miasto położone na Działach Grabowieckich, z zachowaną małomiasteczkową zabudową i świątyniami trzech wyznań: późnorenesansowym kościołem z XVI-XVII w., cerkwią pounicką (obecnie prawosławną) z XVIII w. i synagogą z 1780 r., będącą obecnie siedzibą  biblioteki z galerią miejscowych artystów. Przy pięciu drogach wjazdowych stoją murowane kapliczki z 2. połowy XVIII w. z figurami świętych.

Wola Gułowska

Wieś znana z sanktuarium maryjnego oraz miejsca ostatniej bitwy wojsk polskich z niemieckimi w wojnie obronnej 1939 r. Znajduje się tu kościół barokowy z przełomu XVII i XVIII w., jeden z największych w regionie, będący Sanktuarium Marii – Patronki Żołnierzy Września. Na cmentarzu parafialnym leży kwatera żołnierzy gen. Kleeberga z SGO „Polesie”, poległych w dniach 3 - 5 października 1939 r. Ich pamięć popularyzuje Muzeum Czynu Bojowego Kleeberczyków.

Wola Okrzejska

Miejsce urodzenia Henryka Sienkiewicza (5 maja 1846 r.) z muzeum pisarza-noblisty, utworzonym w dawnej oficynie dworskiej, pośród parku krajobrazowego z XIX w., ze współczesnymi rzeźbami postaci z powieści i nowel Sienkiewicza. W pobliskiej Okrzei wznosi się kościół z końca XVIII w., barokowo-klasycystyczny, fundowany przez prababkę Sienkiewicza – Teresę z Lelewelów Cieciszowską. W ścianę kościoła została wmurowana tablica upamiętniająca chrzest Henryka, a na sklepieniu widnieją polichromie ze scenami z Quo Vadis i Potopu. W kryptach pod kościołem znajdują się groby przodków pisarza, zaś na cmentarzu parafialnym grobowiec jego matki – Stefanii z Cieciszowskich, z pomnikiem „Matka i syn”. Ponad wsią góruje ziemny kopiec z popiersiem pisarza, usypany w latach 30. XX w.

Wola Uhruska

Jedna z największych w regionie wsi agroturystycznych z tradycjami letniskowymi sięgającymi początków XX w. Położenie w zielonej dolinie Bugu, w sąsiedztwie rozległych lasów, zapewnia miejscowości zdrowy mikroklimat i znakomite warunki do wypoczynku. We wsi, nad starorzeczem Bugu znajduje się  plaża z kąpieliskiem.

Wólka Bielecka

Prywatny skansen archeologiczny, z wczesnośredniowiecznym słowiańskim grodem, odtworzonym na podstawie podobnego obiektu z X w., odkrytego w sąsiedniej wsi Klarów. Odbywają się tu warsztaty i festyny przybliżające życie Słowian.

Zamość

To idealne miasto renesansu zostało zaprojektowane przez włoskiego architekta Bernardo Morando na zlecenie hetmana wielkiego
koronnego Jana Zamoyskiego w 2. poł. XVI w. Sercem Zamościa jest Rynek Wielki, o wymiarach 100 × 100 m, wraz z majestatycznym ratuszem oraz podcieniowymi kamienicami.
Obszar Starego Miasta został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Do najciekawszych zabytków należą: katedra, gmach Akademii Zamojskiej, synagoga oraz fragmenty dawnych fortyfikacji, w tym Rotunda – obecnie siedziba Muzeum Martyrologii. Dużą atrakcją miasta jest ogród zoologiczny.

Zawieprzyce

Wieś nad Wieprzem, z romantycznymi ruinami zamku, pierwotnie renesansowego z XVI w., w latach 1674-79 przebudowanego na barokową rezydencję dla hrabiego Atanazego Miączyńskiego. Na wysokiej skarpie Wieprza, obok ruin pałacu i oranżerii, zachowało się  kilka obiektów z XVII-XIX w.: brama wjazdowa, kaplica oraz lamus, w którym urządzono izbę regionalną. Zawieprzyce są miejscem plenerowych imprez, w tym majówki z barwnymi pokazami rycerskimi i spektaklami światła i ognia.

Zwierzyniec

Stolica środkowego Roztocza z siedzibą dyrekcji i ośrodka edukacyjno-muzealnego Roztoczańskiego Parku Narodowego. Doskonały punkt wyjścia na wiele szlaków turystycznych i ścieżek przyrodniczych. Dawniej było tu centrum gospodarki leśnej i łowieckiej w ordynacji zamojskiej. Do najciekawszych zabytków należą: późnobarokowy kościół pw. św. Jana Nepomucena z lat 1741-47 z iluzjonistyczną polichromią Ł. Smuglewicza; zespół klasycystycznych budynków zarządu ordynacji z 1. poł. XIX w. z pałacem ordynackim, browarem, manufakturą powozów. W parku miejskim leży głaz przeniesiony z Hamerni, upamiętniający fakt wytępienia szarańczy w 1711 roku. Do walorów rekreacyjnych miejscowości należą też dwa kąpieliska – na zalewie Rudka i nad stawami Echo.

Żmijowiska

Jedno z grodzisk nad Chodelką z VII-X w., w którym archeolodzy zrekonstruowali część umocnień z fragmentem palisady i bramą oraz kilka chat mieszkalnych, tworząc skansen archeologiczny „Grodzisko w Żmijowiskach”. Działa tu ośrodek archeologii doświadczalnej z eksperymentalnymi warsztatami. Gospodarz skansenu – Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym - organizuje tu cykliczne „Spotkania z archeologią”.