Korzystamy z plików cookies zapisujących dane użytkownika. Przeglądając naszą stronę wyrażasz zgodę na ich używanie. Według obecnie obowiązujących przepisów prawa możesz je wyłączyć zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej »

Rozumiem

Kiedy planujesz nas odwiedzić ?

Od Do

k-r

Karczmiska

Duża wieś, powstała w czasach kazimierzowskich, z królewskim folwarkiem, leżąca  na handlowym szlaku do wiślanej przeprawy w Bochotnicy, znana z gościnnych karczm i zajazdów. Znajduje się tu centralna stacja jedynej w regionie kolejki wąskotorowej, organizującej w sezonie wiosenno-letnim wycieczkowe kursy dla turystów.

Kazimierz Dolny

Najpopularniejszy ośrodek turystyczny w regionie, ulubione miejsce plenerów malarzy, fotografików, filmowców. Swoją sławę zawdzięcza znakomitej harmonii krajobrazu, łączącego wspaniałą przyrodę Małopolskiego Przełomu Wisły z historyczną (przeważnie renesansową) architekturą. Z okresu fundacji miasta przez Kazimierza Wielkiego pochodzą zamek i kamienna baszta, strzegące przeprawy wiślanej. W XVI i XVII w. miał miejsce największy rozwój handlu i portu, a wraz z nimi rozbudowa miasta w renesansowym stylu – powstały wówczas: kościoły: farny oraz szpitalny pw. św. Anny, kamienice Przybyłów i Celejowska oraz spichlerze. Nad Wisłą leży port i bulwar spacerowy. Wokół miasteczka rozpościera się Kazimierski Park Krajobrazowy. Jest to doskonałe miejsce do spacerów ścieżkami prowadzącymi przez lessowe wąwozy i wysokie wzgórza z punktami widokowymi na panoramę Wisły.

Kościół farny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja. Pierwsze wzmianki dotyczące parafii pochodzą z lat 1325-1328. Kościół był wówczas znacznie mniejszy, wykonany z kamienia wapiennego. Obecny kształt świątyni nadano po dwóch pożarach miasta w XVI wieku. Renesansowa przebudowa, zakończona w roku 1613, odbywała się pod kierunkiem muratora Jakuba Balina. On to nadał budowli obecny wygląd wewnętrzny z charakterystycznymi dekoracjami sztukatoryjnymi na sklepieniach korpusu kościoła i prezbiterium. W XVII wieku dobudowano do fary kaplice: Borkowskich, Górskich i Różańcową oraz zakrystię wraz z barokowym portalem prowadzącym do niej z prezbiterium. Spośród bogatego wyposażenia kościoła szczególna uwagę zwracają rzeźbione, modrzewiowe organy z 1620r., uznawane za najstarszy w całości zachowany obiekt tego typu w Polsce. Ciekawostką jest wiszący w nawie głównej świecznik w kształcie głowy jelenia.

Kościół pw. św. Anny. W XVI w. w tym miejscu znajdowała się drewniana świątynia pw. św. Ducha, która została przebudowana w l. 1635–1671, otrzymując cechy renesansu lubelskiego. Na wzór kazimierskiej fary powstał murowany jednonawowy kościół z węższym od nawy półkoliście zamkniętym prezbiterium. Wykonano renesansowe szczyty ozdobione pilastrami zwieńczonymi piramidkami. Sklepienie nawy oraz prezbiterium pokryto prostą siatką sztukaterii. W XVIII-wiecznym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Annę wraz z Matką Bożą i Jezusem. Drewniane ołtarze boczne pochodzą z XVII w. Uwagę zwraca renesansowa polichromia na łuku tęczowym. Znajdujący się obok kościoła budynek pełnił niegdyś rolę szpitala oraz przytułku dla  osób ubogich i starszych. Obecnie jest siedzibą Kazimierskiego Ośrodka Kultury, Promocji i Turystyki.

Spichlerze. XVI i XVII w. to okres świetności Kazimierza Dolnego. Bogacące się na handlu spławnym mieszczaństwo realizowało wiele nowych inwestycji. Obok fundacji kościelnych oraz budowy licznych kamienic w rynku, wzdłuż Wisły wznoszono okazałe spichlerze przeznaczone do magazynowania zboża. W sumie powstało ok. 60 tego typu obiektów. Najwspanialsze z nich znajdowały się przy obecnej ulicy Puławskiej i Krakowskiej. Do dnia dzisiejszego zachowało się tylko kilka. Smukłe, trójkątne, zwieńczone piramidkami szczyty spichlerzy wzorowano na kazimierskim kościele farnym wprowadzając tym samym elementy renesansu lubelskiego do architektury świeckiej. Od XIX w. popadające w ruinę spichlerze zaczęto adaptować do innych celów. Po kolejnych remontach przeprowadzanych w XX w., m.in. według projektu Karola Sicińskiego, Spichlerz Kobiałki przeznaczono na schronisko turystyczne, natomiast w Spichlerzu Ulanowskich (Przybyłów), utworzono Muzeum Przyrodnicze – oddział Muzeum Nadwiślańskiego. Do renesansowych form fary nawiązuje również Spichlerz Feuersteina, w którym mieściła się w przeszłości garbarnia.

Kock

W epoce odrodzenia słynny ośrodek kalwiński, zaś w XIX w. chasydzki, z dobrze zachowanym układem typowego miasteczka targowego. Znajdują się tu dwie wspaniałe budowle z 2. połowy XVIII w., ufundowane przez księżną Annę z Sapiehów Jabłonowską, zaprojektowane w stylu klasycystycznym przez Szymona Bogumiła Zuga: kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP oraz rezydencja pałacowa z parkiem w stylu sentymentalnym. W początkach października 1939 r. oddziały polskie z Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” toczyły pod Kockiem kilkudniową bitwę w wojskami niemieckimi, co upamiętnia cmentarz żołnierzy SGO i pomnik ich dowódcy gen. Franciszka Kleeberga.

Kodeń

Najstarsze i najbardziej znane sanktuarium maryjne na Podlasiu, nad Bugiem, słynące z cudownego obrazu Matki Bożej de Guadalupe. Renesansowo-barokową bazylikę pw. św. Anny, ufundowaną przez ród Sapiehów, zdobią dekoracje sklepienia w typie renesansu lubelskiego. Z dawnego zespołu zamkowego pozostała gotycka kaplica (obecnie kościół filialny pw. Św. Ducha).

Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Kodeń przez kilka stuleci należał do jednej z gałęzi rodu Sapiehów. W 1629 r. jeden z właścicieli Kodnia, słynący z pobożności Mikołaj Sapieha poważnie zachorował i w nadziei na cudowne wyleczenie udał się z pielgrzymką do samego papieża. Urban VIII zaprosił księcia na mszę do swojej prywatnej kaplicy, gdzie książę zobaczył obraz Madonny de Guadalupe. (który wg legendy namalował św. bp Augustyn z Canterbury). W czasie mszy odprawianej przez papieża książe Sapieha doznał cudownego uzdrowienia. Po paru miesiącach paraliżu podniósł się o własnych siłach. Dziękując za cudowne uzdrowienie, Sapieha postanowił za wszelką cenę zabrać ze sobą obraz Matki Bożej do Kodnia. Jednak papież Urban VIII nie wyraził na to zgody. Wówczas Sapieha przekupił zakrystiana papieskiego, który za 500 złotych dukatów w nocy wykradł obraz z kaplicy. Z tego powodu książe został obłożony klątwą przez papieża Urbana VIII. Miał zakaz wstępu do świątyni, zakaz uczestniczenia we Mszy św. zakaz przystępowania do spowiedzi i komunii. Ostatecznie jednak, ze względu na gorliwość Wiary i dobre uczynki, pozwolono mu  na zatrzymanie świętego obrazu w Kodniu, gdzie można go podziwiać do dzisiaj.

Końskowola

Końskowola może pochwalić się dwiema wspaniałymi świątyniami. Mowa o kościele pw. św. Anny wybudowanym na pocz. XVII w. w stylu renesansu lubelskiego oraz kościele parafialnym pw. Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła, którego metryka sięga ponoć XIV w. Spośród pozostałych ciekawych miejsc i obiektów należy wymienić dwór Tęczyńskich, budynek dawnego szpitala dla ubogich, folwark z XVIII-wiecznym spichlerzem oraz pozostałości położonego nad rzeką Kurówką cmentarza ewangelickiego. XVI-wieczne założenie architektoniczne Rynku zostało wpisane do rejestru zabytków. Co roku obchodzone jest tu Święto Róż, a miejscowość określana jest mianem „różanej stolicy” województwa lubelskiego.

Kościół pw. św. Anny
. Kościół został wybudowany na początku XVII w. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1613 r. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się drewniana kaplica pod tym samym wezwaniem (XVI w.). Świątynia stanowi przykład budowli w typie  renesansu lubelskiego. Jest to niewielki, jednonawowy, bezwieżowy kościół o smukłych proporcjach, zamknięty węższym półkolistym prezbiterium. Trójkątne, dekoracyjnie rozczłonkowane szczyty zostały zwieńczone charakterystycznymi dla renesansu lubelskiego sterczynami. Sklepienie  kolebkowe pokryto sztukateriami, tworzącymi geometryczne wzory uzupełnione płaskorzeźbami. W pomieszczeniach nad zakrystią zachowała się cenna polichromia z początków XVII w. Uwagę zwraca manierystyczny ołtarz główny z obrazem przedstawiającym św. Annę Samotrzeć (XVII w.) autorstwa lubelskiego malarza – Stanisława Szczerbica. W pobliżu kościoła zachowały się: budynek przykościelnego szpitala oraz dawna murowana plebania znajdująca się po drugiej stronie szosy (XVII w.).

 

 

Korczmin

We wsi Korczmin znajduje się najstarsza w regionie, drewniana cerkiew greckokatolicka pw. Chrztu Pańskiego z 1685 r. Jest ona od 2004 r. świątynią filialną greckokatolickiej parafii pw. Narodzenia NMP w Lublinie, użytkującej cerkiew pochodzącą z sąsiadującego z Korczminem Tarnoszyna, przeniesioną do Muzeum Wsi Lubelskiej.

Kostomłoty

Wieś nad Bugiem z jedyną w naszym kraju parafią neounicką obrządku bizantyńsko-słowiańskiego. W okresie międzywojennym XX wieku powstało ok. 40 takich parafii na terenach dawnych parafii unickich, zlikwidowanych uprzednio przez władze carskie w 1875 r. Do dziś przetrwała tylko jedna z nich – w Kostomłotach. Parafia użytkuje cenną drewnianą cerkiew z 1631 r., posiadającą ikonostas z ikonami z XVII w.

Cerkiew unicka św. Nikity w Kostomłotach. Drewniana cerkiew wzniesiona została ok. 1631 r. Z tego czasu pochodzi także jej najcenniejszy zabytek-  ikona św. Nikity, męczennika i patrona cerkwi. Warto również zwrócić uwagę na piękne polichromie ścian i stropu o motywach floralnych i geometrycznych oraz bogato zdobiony ikonostas z XIX wieku (część ikon pochodzi z XVII i XVIII w.). W roku 1998 przywieziono tu relikwie Błogosławionych Męczenników. Od tego czasu cerkiew stała się Sanktuarium Unitów Podlaskich, które rocznie odwiedza ok. 70 tys. turystów. Poza tym przy cerkwi działa Centrum Ekumeniczne, prowadzące działalność rekolekcyjną przede wszystkim wśród grup młodzieży - z Polski i z zagranicy, zarówno katolickiej jak i ewangelickiej czy prawosławnej. Warto odwiedzić to miejsce w niedzielę po 8 września. Będziemy wtedy świadkami uroczystości obchodów św. Nikity. Przy cerkwi zachowała się drewniana plebania z połowy XIX w., a w samej wsi także kilka drewnianych domów z przełomu XIX i XX wieku.

Kozłówka

Wieś na skraju Lasów Kozłowieckich, znana z jednego z najpopularniejszych polskich muzeów. Muzeum Zamoyskich mieści się w zespole pałacowo-parkowym, założonym w 1. połowie XVIII w., przebudowanym na przełomie XIX/XX w. przez hr. Konstantego Zamoyskiego. Doskonale zachowały się  wnętrza pałacowe w stylu II Cesarstwa Francuskiego, w części wzorowane na podparyskim Wersalu. W dawnej powozowni działa obecnie Galeria Sztuki Socrealizmu prezentująca obrazy, rzeźby, rysunki, plakaty i inne dzieła, powstałe w latach 50. XX w., kiedy sztukę wprzęgnięto w walkę o socjalizm.

Krasienin

Wieś nad rzeką Mininą, znana już w XIV-XV w. Znajduje się tu kościół z 1. połowy XVII w. z dekoracjami sztukatorskimi w stylu renesansu lubelskiego. Na wzniesieniu stoi klasycystyczny dwór z czterokolumnowym portykiem z 1. połowy XIX w.

Kościół pw. Narodzenia NMP i św. Sebastiana. Kościół został wzniesiony w latach 1635–1653 na miejscu drewnianego ufundowanego przez Jakuba Konińskiego. Jednonawowa świątynia otrzymała cechy renesansu lubelskiego. Wykonano ozdobny trójkątny szczyt z piramidkami, a kolebkowe sklepienie z lunetami pokryto sztukateriami wykonanymi najprawdopodobniej przez muratora Jana Wolffa – jednego z najwybitniejszych autorów tego typu dekoracji. Zniszczona przez wojska szwedzkie świątynia została odnowiona i konsekrowana w połowie 1745 r. Wyposażenie wnętrza świątyni jest barokowe. W drewnianym ołtarzu głównym umieszczono obraz przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus (XVII/XVIII w.). Ołtarze boczne zdobią XVII-wieczne obrazy św. Sebastiana oraz św. Antoniego. W znajdującym się w kaplicy rokokowym ołtarzu odnajdziemy przedstawienie bł. ks. bpa Władysława Gorala – sufragana lubelskiego, zgładzonego w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Znajdująca się obok kościoła drewniana dzwonnica pochodzi z XX w. Zaprojektowany w stylu ludowym obiekt wyposażono w trzy dzwony.

Krasnobród

Najpopularniejsze letnisko roztoczańskie i drugie w regionie uzdrowisko, położone pośród bukowo-jodłowych lasów, nad zalewem na rzece Wieprz. W dzielnicy Podzamek mieści się sanatorium rehabilitacyjne, ulokowane  w dawnym zespole pałacowo-parkowym Leszczyńskich z XVII-XIX w. W dzielnicy Podklasztor znajduje się sanktuarium maryjne z podominikańskim kościołem i klasztorem, ufundowanym w latach 1690-99 przez królową Marysieńkę Sobieską. W skład zespołu wchodzą jeszcze m.in.: kaplica objawień „na wodzie”, kapliczki i stacje różańcowe oraz muzeum parafialne.

Krasnystaw

Leżący nad rzeką Wieprz Krasnystaw może poszczycić się ciekawą historią. W XV i XVI wieku przez Krasnystaw prowadził ważny szlak handlowy łączący wschód z zachodem. Jednym z najcenniejszych zabytków miasta jest barokowy kościół św. Franciszka Ksawerego z przełomu XVII i XVIII w. Wznoszący się przy świątyni gmach dawnego kolegium jezuitów mieści obecnie Muzeum Regionalne. Niedaleko znajduje się zabytkowy poaugustiański zespół kościelno-klasztorny. Ciekawy jest również wzniesiony na potrzeby dawnego sejmiku gmach z 1923 r., obecnie siedziba władz miasta. Corocznie miasto jest gospodarzem odbywającego się w sierpniu Ogólnopolskiego Święta Chmielarzy i Piwowarów „Chmielaki Krasnostawskie”. Od południowego wschodu Krasnystaw sąsiaduje ze Skierbieszowskim Parkiem Krajobrazowym – malowniczym terenem porozcinanym licznymi wąwozami i jarami.

Kraśnik

Jedno z najstarszych miast regionu, lokowane w 1377 r., znane w kraju jako stolica polskiej cegły (z uwagi na znaczną liczbę prywatnych cegielni) a także jako jedne z największych malinowych zagłębi Lubelszczyzny.

Do najcenniejszych zabytków należą: dawny zespół kościelno-klasztorny kanoników regularnych, w skład którego wchodzi gotycko-renesansowy kościół z XV-XVII w. z renesansowymi nagrobkami Tęczyńskich oraz budynek klasztorny z XV-XVIII w., kościół szpitalny z XVII w., zespół dwóch synagog z XVII-XIX w. W mieście znajdują się trzy muzea: regionalne z bogatymi zbiorami historycznymi, archeologicznymi i etnograficznymi, 24 Pułku Ułanów – dokumentujące historię pułku stacjonującego w Kraśniku w dwudziestoleciu międzywojennym oraz jego późniejszą drogę bojową  na frontach II wojny światowej; św. Floriana – prezentujące sprzęt i tradycje strażackie.

Turystyczną atrakcją Kraśnika jest zalew (42 ha) na rzece Wyżnicy.

Krupe

Wieś k. Krasnegostawu, z ruinami potężnego renesansowego zamku Orzechowskich z końca XVI w. Odbywają się tu często plenerowe festyny i jarmarki. W lesie na wzgórzu obok sąsiednich Krynic wznosi się oryginalny kamienny grobowiec w kształcie piramidy - miejsce spoczynku właściciela Krupego, zamożnego kalwina Piotra Orzechowskiego.

Kryłów

Dawny Gród Czerwieński z XX w. na wyspie w zakolu Bugu, później własność królewska, a następnie możnych rodów: Tęczyńskich, Ostrorogów i Radziejowskich, którzy uczynili z Kryłowa miasto z warownym zamkiem i portem na Bugu. Ostatnim z wielkich właścicieli Kryłowa był Michał Radziejowski, arcybiskup gnieźnieński, kardynał i prymas Polski. Pozostałościami dawnego zamku są mury narożnej bastei oraz głębokie podziemia.

Kurów

Osada w powiecie puławskim nad rzeką Kurówką Do dnia dzisiejszego zachował się, zabytkowy układ urbanistyczny charakterystyczny dla zabudowy małomiasteczkowej. Godne uwagi  są budynki urzędu gminy (2. poł. XIX w.) oraz barokowo-klasycystycznej szkoły parafialnej zalożonej przez ks. Grzegorza Piramowicza (XVIII w.). Na cmentarzu parafialnym odnajdziemy nagrobki upamiętniające tragiczne wydarzenia z czasu II wojny światowej oraz mogiłę Jana Zdzitowieckiego - uczestnika powstania styczniowego. Miejscowość od lat związana z przemysłem futrzarskim.

Kościół pw. Narodzenia NMP i św. Michała Archanioła. Pierwsze udokumentowane informacje dotyczące parafii w Kurowie pochodzą z poł. XV w. Fundatorem kościoła był kasztelan lubelski Piotr Kurowski. Na przełomie XVI i XVII w. świątynia należała do kalwinów, zaś w 2. poł. XVII w. przeszła w ręce katolików. Obecny kształt kościół zyskiwał etapami. W XVII wieku wzniesiono nawę główną, natomiast nawy boczne dobudowano w XVIII w. W efekcie powstał kościół o układzie bazylikowym, posiadający cechy renesansu lubelskiego: otynkowany, o smukłej wydłużonej sylwetce, z trójkondygnacyjną fasadą podzieloną gzymsami i pilastrami, zwieńczoną piramidkami. We wnętrzu, obok bogatej dekoracji sztukateryjnej, uwagę zwraca znajdujący się pod chórem renesansowy nagrobek Stanisława Zbąskiego (2. poł. XVI w.), prawdopodobnie dłuta Santi Gucciego. Do zespołu kościelnego należy także plebania z 2. poł XVIII w. oraz dzwonnica z przełomu XVII i XVIII w.

Leśna Podlaska

Leśna Podlaska nazywana jest często Podlaską Częstochową. Wierni upodobali sobie to miejsce ze względu na święty wizerunek Opiekunki Podlasia. Płaskorzeźba, umieszczona w głównym ołtarzu, wykona jest w polnym kamieniu o odcieniu czerwonym. Wizerunek przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus na prawym ręku. Historia obrazu zaczyna się w roku 1683, kiedy to dwaj chłopcy pasący bydło znaleźli jaśniejący blaskiem wizerunek na drzewie dzikiej gruszy. Jej kamienny wizerunek przywieziono do Bukowic, których właściciel zdecydował o wzniesieniu w miejscu objawienia drewnianego kościoła rzymskokatolickiego.Obraz wkrótce zasłynął cudami i spowodował taki napływ wiernych, że już w 1695 r. ufundowano w Leśnej parafię, a 5 lat później ojcowie paulini z Częstochowy założyli tu klasztor i rozpoczęli budowę wielkiego bazylikowego kościoła. Wincenty Rachetti, warszawski architekt, nadał trójnawowej budowli monumentalny wyraz, zaakcentowany przez dwukondygnacyjną i bardzo szeroką fasadę z dwoma wieżami. Do kościoła, wzniesionego w latach 1730-52, przylega wielki zespół zabudowań klasztornych, ukrytych niegdyś za obronnym systemem wałów ziemnych, fos i murów ze strzelnicami. W skład sanktuarium wchodzi też Kaplica Zjawienia ze studnią w miejscu gruszy, na której 26 września 1683 roku miał ukazać się po raz pierwszy cudowny wizerunek Matki Boskiej.

Lubartów

Lubartów został założony w 1543 r. przez wojewodę lubelskiego Piotra Firleja (od herbu Firlejów „Lewart”  nazywany wcześniej Lewartowem). W przeszłości miasto było znanym ośrodkiem ruchu innowierczego; w XVIII w. przeszło na własność rodu Sanguszków. Zachowały się barokowe zabytki fundacji księcia Pawła Karola Sanguszki: pałac w parku o geometrycznym układzie ze stawem; kościół parafialny pw. św. Anny oraz klasztorny oo. kapucynów pw.  św. Wawrzyńca. Przy Rynku zachowała się częściowo stara zabudowa  z XVI-XIX w., zaś przy ul. Kościuszki można oglądać dwa murowane dworki z 1. połowy XIX w.

Kościół pw. św. Anny. Pochodzi z lat 1735-1738. Zbudowany został według projektu Pawła Antoniego Fontany z fundacji Pawła Sanguszki. Kościół był wielokrotnie odnawiany, m.in. po pożarze w 1792 roku, kiedy to świątynia częściowo spłonęła. We wnętrzu znajdują się bogate malowidła i polichromie. W ołtarzu głównym znajduje się obraz słynący łaskami przedstawiający św. Annę – Patronkę Rodzin. W prawej nawie znajduje się epitafium z sercami fundatora Pawła Sanguszki i jego żony - Barbary z Duninów Sanguszkowej.

Pałac Sanguszków. Przebudowany został z zamku, który powstał w tym miejscu w XVI wieku. Zamek ten wybudował wojewoda lubelski Piotr Firlej. Pierwotnie była to niewielka budowla obronna otoczona fosą i mokradłami. W 1693 roku Tylman z Gameren sporządził projekt przebudowy zamku dla marszałka wielkiego koronnego Józefa Karola Lubomirskiego, ale nie wiadomo, czy został on w pełni zrealizowany. Zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli, aż w XVIII wieku został odbudowany z funduszy księcia Pawła Karola Sanguszki, według projektu Pawła Antoniego Fontany. Tuż przed II wojną światową pałac strawił pożar. Został on odbudowany już po wojnie. Obecnie pałac nie jest już otoczony fosą ani mokradłami. Za pałacem mieści się park i jeziorko. W parku zobaczyć można fragmenty murów obronnych, fosy i budynek oranżerii.

Zespół klasztorny oo. Kapucynów. Kościół zbudowano w 1741 r. według projektu Pawła Antoniego Fontany. Barokowa świątynia o prostej bryle i oszczędnej dekoracji ma równie skromne wnętrze - na tle jasnych ścian wyróżniają się ciemne ławki, konfesjonały i ambona. Po prawej stronie w kruchcie wznoszą się barokowe kręcone schody. Nad wejściem umieszczono organy ze stylizowanymi ludowymi rzeźbami. Na uwagę zasługują XVIII-wieczne obrazy Szymona Czechowicza: Męczeństwo św. Wawrzyńca w ołtarzu głównym i Zwiastowanie w ołtarzu bocznym. Do kościoła przylega jednopiętrowy budynek klasztorny. W 1831 r. mur otaczający cały kompleks pełnił funkcję obronną w walkach z wojskiem rosyjskim.

Lublin

Najstarsze miasto regionu (lokowane w 1317 r.) oraz największy ośrodek akademicki i kulturalny wschodniej Polski. Miał tu miejsce zjazd szlachty polskiej i litewskiej w 1569 r., zakończony podpisaniem "Unii Lubelskiej". W 1918 r. utworzono tu pierwszy rząd niepodległej Polski. Stare Miasto ukształtowane zostało w XIII-XVI w. Jego charakterystyczną cechą są liczne kamienice mieszczańskie. Do najcenniejszych zabytków należą: stary ratusz (od 1578 r. Trybunał Koronny), zamek lubelski, przebudowany w 1. połowie XIX w. na neogotycki budynek więzienny (z dawnego zespołu zamkowego pozostała romańska wieża obronna z XIII w. i gotycko-renesansowa kaplica pw. Trójcy Świętej, której wnętrze pokrywają rusko-bizantyńskie freski z 1418 r.), barokowa katedra (dawny kościół jezuicki z przełomu XVI/XVII w.) oraz renesansowo-barokowy zespół sakralny oo. dominikanów.

Więcej informacji...

Łęczna

Miasto nad  Wieprzem, założone w 1476 roku przez kasztelana krakowskiego Jana z Tęczyna. Od czasów jagiellońskich do XIX w. wielki ośrodek targowy, z zachowanymi trzema rynkami. Na północnym brzegu Wieprza, w dzielnicy Podzamcze można zobaczyć pozostałości zamku z XV-XVI w. oraz zespół dworsko-parkowy z XIX w. W mieście znajduje się renesansowo-barokowy kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny z XVI-XVIII w. z zespołem starych obiektów: mansjonarii, plebanii i dzwonnicy. Zachowała się również barokowa synagoga z XVII w., z bimą i aron ha-kodeszem, zdobionym późnorenesansową sztukaterią (obecnie siedziba muzeum z unikatową kolekcją judaików).

Kościół pw. św. Marii Magdaleny. Kościół został wzniesiony w latach 1618–1631, przy udziale znanego architekta Jana Wolffa. Fundatorem świątyni był ówczesny właściciel miasta podkomorzy lubelski Adam Noskowski. Budowla reprezentuje typ renesansu lubelskiego. Jest to kościół jednonawowy, z węższym od nawy zakończonym półkoliście prezbiterium. Do nawy przylegają dwie symetryczne kaplice zaprojektowane na planie kwadratu i zwieńczone kopułą z latarnią. Ich sklepienia pokryto dekoracją sztukateryjną, której fragmenty zachowały się do dzisiaj. Trójkątny szczyt z dwiema bocznymi wieżyczkami jest efektem późniejszej przebudowy. We wnętrzu kościoła znajduje się pięć barokowych ołtarzy. Ambona i chrzcielnica pochodzą z XVIII w. Na uwagę zasługuje tablica konsekracyjna wykonana z czarnego marmuru z 1. poł. XVII w. Do zespołu kościelnego należą także dzwonnica (przełom XVIII i XIX w.), mansjonaria (1. poł. XVII w.) oraz drewniana plebania (poł. XIX w.).

Łuków

Miasto na Nizinie Południowopodlaskiej, lokowane w 1369 r., historyczna stolica Ziemi Łukowskiej. W mieście znajdują się dwa barokowe zespoły kościelno-klasztorne z XVIII w.
– pobernardyński i popijarski. W części zabudowań klasztornych (tzw. konwikcie Szaniawskich), znajduje się Muzeum Regionalne z bogatymi zbiorami etnograficznymi, w tym ludowej rzeźby autorstwa twórców skupionych w znanym w kraju Łukowskim Ośrodku Rzeźbiarskim oraz geologiczno-archeologicznymi z kolekcją jurajskich amonitów, pochodzących z pobliskiego rezerwatu „Kra Jurajska”.  W granicach miasta leży zalew „Zimna Woda” z ośrodkiem rekreacyjnym.

Markuszów

Oprócz renesansowego kościoła pw. Św. Ducha, w Markuszowie znajduje się także XVII-wieczny zespół kościoła parafialnego pw. św. Józefa Oblubieńca, obejmujący dzwonnicę i ogrodzenie (XVII w.), plebanię (XVIII w.), wiekowy drzewostan i cmentarz parafialny. Na miejscowym cmentarzu żydowskim zachowało się kilkanaście macew sprzed 1942 r. W tych okolicach urodził się i tworzył poeta ludowy Jan Pocek (1917 – 1971), upamiętniony pomnikiem stojącym w parku.

Kościół pw. Św. Ducha. Kościół wybudowano w l. 1608–1609, w miejscu zniszczonej drewnianej kaplicy pw. św. Stanisława (XVI/XVII w.). Świątynię zaprojektował lubelski architekt włoskiego pochodzenia Piotr Durie. Fundatorką była Gertruda z Opalińskich Firlejowa, żona podskarbiego koronnego Jana Firleja. Fakt ten upamiętnia tablica z łacińskim tekstem umieszczona przy południowym renesansowym portalu. Świątynia kilkukrotnie była niszczona przez pożary, jednak jej wygląd nie różni się znacznie od pierwowzoru. Uwagę zwraca renesansowy szczyt z charakterystycznymi dla typu lubelskiego podziałami w postaci pilastrów i gzymsów. Wewnątrz kościoła znajduje się dekoracja sztukateryjna w kształcie niepełnej gwiazdy. W skład zespołu kościelnego wchodzi dzwonnica z XVII w. oraz pochodząca z czasu budowy kościoła  kolumnowa kapliczka. Na jej frontonie umieszczono rodzinny herb Firlejów – Lewart oraz inicjały  „PD”  łączone z osobą Piotra Durie.

Masłomęcz

Wieś w Kotlinie Hrubieszowskiej, w której odkryto liczne ślady osadnictwa Gotów z okresu II-IV w. ne. Wydobyte tu znaleziska archeologiczne są prezentowane w muzeach w Hrubieszowie i Zamościu, natomiast  w Masłomęczu można zobaczyć zrekonstruowaną gocką chatę. Działa tu założona przez mieszkańców grupa popularyzująca gockie zwyczaje.

Międzyrzec Podlaski

Miasto na historycznym szlaku z Brześcia do Małopolski, słynące w przeszłości z warzelni soli i piwa, zaś później z przemysłu szczeciniarskiego, rozwiniętego na dużą skalę przez Żydów. Po dawnych mieszkańcach zachowała się charakterystyczna dla miast Orientu zabudowa targowa z ciasnymi przejściami – uliczkami pod murowanymi łukowymi przyporami. Najstarszym zabytkiem miasta jest kościół pw. św. Mikołaja. Pierwotnie wzniesiony jako gotycki, po pożarze w 1752 r. przebudowany w stylu barokowym. W ołtarzu głównym znajdują się obrazy ze szkoły malarskiej Czechowicza, przypisywane Smuglewiczowi.

Modliborzyce

Wieś gminna (w XVII-XIX w. miasto) na pograniczu Roztocza Zachodniego i Kotliny Sandomierskiej. Zachowała się małomiasteczkowa zabudowa z drewnianymi domostwami z przełomu XIX-XX w., kościół parafialny pw. św. Stanisława BM z lat 1664-68 z bogatymi sztukateriami w stylu renesansu lubelskiego oraz późnobarokowa synagoga z 1760 r., dwukondygnacyjna z kolumnadą w fasadzie.

Nałęczów

Jedno z najsłynniejszych polskich uzdrowisk, od blisko 200 lat specjalizujące się w leczeniu chorób serca i układu krążenia. W końcu XIX w. był to znany kurort, ulubiony przez wielu wybitnych Polaków, m.in. Henryka Sienkiewicza, Bolesława Prusa, Stefana Żeromskiego (dwaj ostatni mają tu swoje muzea). Nałęczów  cieszy się renomą  miasta-ogrodu, położonego pośród lasów i wąwozów Płaskowyżu Nałęczowskiego, z willową zabudową wzorowaną na domach z tatrzańskich i alpejskich kurortów. Do najważniejszych zabytków zalicza się Park Zdrojowy z klasycystycznym Pałacem Małachowskich i innymi zabytkowymi obiektami (m. in. Starymi Łazienkami, Sanatorium Książę Józef, Domkiem Greckim i Gotyckim). W uzdrowisku w ostatnich latach powstały też liczne nowoczesne centra rekreacji i hydroterapii. We wschodniej części miasta, na Bochotnickim Wzgórzu, wznosi się  barokowy kościół parafialny fundacji Małachowskich. Obok  leży cmentarz z grobami wielu wybitnych Polaków.

Nielisz

W sąsiedztwie tej miejscowości, na rzekach Wieprz i Por, został utworzony największy na Lubelszczyźnie zalew. Znajdziemy tu molo, kąpielisko, niewielką przystań, a także tor wioślarski. Na miejscu można skorzystać z wypożyczalni sprzętu pływającego. Kąpielisko otrzymało nazwę "Moczydło", na pamiątkę istniejących dawniej w tym miejscu zbiorników wodnych, w których rolnicy moczyli len. Zalew jest także popularnym łowiskiem przyciągającym wędkarzy z całego regionu.

Okuninka

Najpopularniejsze letnisko regionu, z licznymi ośrodkami wczasowymi nad Jeziorem Białym - najczystszym  zbiornikiem Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Jezioro ma  powierzchnię 106,4 ha, głębokość do 33,6 m i liczne piaszczyste plaże. W sąsiedztwie położone są rozległe Lasy Sobiborskie, objęte ochroną jako Sobiborski Park Krajobrazowy.

Opole Lubelskie

Miasto powiatowe na Powiślu, znane z pierwszej na ziemiach polskich szkoły rzemieślniczej, założonej w 1761 r. przez ks. Ignacego Konarskiego. Wznosi się tu kościół pw. Wniebowzięcia NMP z XVII-XVIII w., z barokowym wyposażeniem wnętrza, w tym polichromią skomponowaną w harmonijną całość z ołtarzami. W podopolskim  Niezdowie, w kilkunastohektarowym parku  znajduje się klasycystyczny pałac Lubomirskich z lat 1785-87.

Parczew

Miasto powiatowe na Polesiu Lubelskim, dawniej królewski gród lokowany w 1401 r. na jagiellońskim szlaku z Krakowa do Wilna, miejsce zjazdów i sejmików szlacheckich. Wznosi się tu neogotycka bazylika z lat 1905–13, z wcześniejszym wyposażeniem wnętrza, w tym obrazem Matki Boskiej zwanym „Madonna z gruszką”, pochodzącym ze szkoły flamandzkiej z XVII w. Obok bazyliki stoi drewniana dzwonnica konstrukcji zrębowej z XVII w.

Piotrawin

Wieś nad Wisłą, związana z legendą o rycerzu Piotrowinie i świętym Stanisławie Biskupie Męczenniku. Na wysokiej nadwiślańskiej skarpie wznosi się kościół pw. św. Stanisława z 1440 roku, fundacji biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego, zachowany w niezmienionej gotyckiej szacie. Obok kościoła stoi, zbudowana w tym samym czasie, kaplica nad grobem Piotrowina. W okolicy atrakcję stanowi duży kamieniołom wapieni z punktem widokowym na panoramę Wisły.

Pratulin

Cicha letniskowa wieś nad Bugiem, związana z martyrologią Kościoła unickiego. W 1874 r. od kul carskich żołnierzy zginęło tu 13 unitów, uznanych w 1996 r. przez papieża Jana Pawła II za błogosławionych męczenników za wiarę. Kult Unitów Podlaskich rozwija się w Pratulinie od lat międzywojennych XX w., a funkcję sanktuarium z relikwiami męczenników pełni kościół parafialny pw. św. Piotra i Pawła.

Pszczela Wola

Miejscowość na południe od Lublina, słynie z jedynego w kraju Technikum Pszczelarskiego. Szkoła, położona na terenie byłego majątku dworsko-parkowego hrabiego Franciszka Rohlanda (generała wojsk Księstwa Warszawskiego), prowadzi w podworskim parku skansen z ulami, a we dworze muzeum pszczelarstwa i bartnictwa.

Puławy

Największe miasto lubelskiego Powiśla, ważny ośrodek naukowo-badawczy i przemysłowy, znany w kraju z klasycystyczno-romantycznego zespołu pałacowo-parkowego Czartoryskich (XVIII-XIX w.). W rozległym parku (32 ha) na wiślanej skarpie wznosi się pałac oraz zespół budowli ogrodowych projektowanych w większości przez Piotra Christiana Aignera, w duchu antyku, neogotyku i orientu. W Domku Gotyckim i Świątyni Sybilli księżna Izabela Czartoryska założyła pierwsze polskie muzeum. Nieopodal nad Wisłą znajduje się port jachtowy z wieżą oraz bulwar spacerowy.

Radecznica

Wieś na pograniczu Roztocza i Wyżyny Lubelskiej, znana z sanktuarium św. Antoniego. Na wyniosłym wzgórzu, zwanym  Łysą Górą, wznosi się barokowy kościół i klasztor oo. Bernardynów. U stóp wzgórza leży źródło wody, zaś obok stoi drewniana kaplica pw. św. Antoniego (tzw. „na wodzie”).

Radzyń Podlaski

Miasto słynące z największego zespołu pałacowo-parkowego regionu, wzniesionego w poł. XVIII w. przez marszałka Eustachego Potockiego. Skala założenia oraz dekoracja architektoniczna pałacu, oranżerii i bram reprezentuje najwyższy kunszt architektów i rzeźbiarzy epoki rokoka: J. Fontany, J. Ch. Redlera, J. B. Plerscha i J. Lapena. Naprzeciwko zespołu pałacowego wznosi się kościół parafialny pw. Świętej Trójcy z 1. połowy XVII w., w stylu renesansu lubelskiego. W kaplicy pw. MB Różańcowej można zobaczyć nagrobek fundatorów – Mniszchów. Obok kościoła stoi dzwonnica z XVIII w. projektu J. Fontany.

Romanów

Miejsce lat dziecinnych Józefa Ignacego Kraszewskiego, najpopularniejszego polskiego pisarza historycznego XIX stulecia. Dwór w Romanowie, wybudowany przez dziadków pisarza – Annę i Błażeja Malskich – od 1962 r. pełni rolę muzeum I. J. Kraszewskiego. W romantycznym parku stoi murowana neogotycka brama oraz kaplica – mauzoleum rodziny Kraszewskich.